روی دریاچه قدم میزنم، بیا با من، بیا ! -

تبليغات

مینگرم تو را در سکوت

هزار بار زمین خورده امُ اما بازهم نخواهم نشست

نگاهت به من انرژی میدهدُ

راه رفتن بر آب را میگویم

تو به من آموختی

من چه خسته

بخوان مرا با خود

مرا هم ببر

+ نوشته شده در دوشنبه 18 شهریور1387ساعت 3:25 PM توسط سکوت کتالم |

نگاه دوباره به فلسفه حیات، دیدن نادیدنیها که دیگران نمیبینند ( که قبلاَ ما هم جزو آن دیگران بودیم)، کشف اسرار الهی اگر ما را به آن وادی راهی باشد (سیر الی حق )، استفاده از مفاهیم بدون تکلفات و جنبش به سوی بهتر شدن میتواند آرامش از دست رفته را به ما باز ستاند.
بیگانه ها ذهن سفید مارا به خود مشغول داشته اند( و به سیاهیان آلوده اند)، با ورود سرود قلبها به درونمان، بیگانه را برانیم که : دیو چو بیرون رود فرشته درآید
دنیای ما انباشتی است از فرشته صورتان دیو سیرت که تنفس در این اتمسفر مشترک، بسی حجابها برای ما ایجاد کرده بدون آنکه بدانیم و بخواهیم

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

روی دریاچه قدم میزنم، بیا با من، بیا !

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی