روی دریاچه قدم میزنم، بیا با من، بیا !

تبليغات

برای اندیشه های نو, معماران فرداهای نا نوشته که طرحها را در ذهن مرور میکنند

من اوج گرفتن را فهمیدم

جدا شدن را تجربه کردم

جاری شدن را احساس کردم

اکنون سالک طریق سکوتم

که من هر چیزی فراگرفتم مدیون سکوتم و بس

باید رفت

دید و خندید

+ نوشته شده در جمعه 11 خرداد1386ساعت 7:24 AM توسط سکوت کتالم |

نگاه دوباره به فلسفه حیات، دیدن نادیدنیها که دیگران نمیبینند ( که قبلاَ ما هم جزو آن دیگران بودیم)، کشف اسرار الهی اگر ما را به آن وادی راهی باشد (سیر الی حق )، استفاده از مفاهیم بدون تکلفات و جنبش به سوی بهتر شدن میتواند آرامش از دست رفته را به ما باز ستاند.
بیگانه ها ذهن سفید مارا به خود مشغول داشته اند( و به سیاهیان آلوده اند)، با ورود سرود قلبها به درونمان، بیگانه را برانیم که : دیو چو بیرون رود فرشته درآید
دنیای ما انباشتی است از فرشته صورتان دیو سیرت که تنفس در این اتمسفر مشترک، بسی حجابها برای ما ایجاد کرده بدون آنکه بدانیم و بخواهیم

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

روی دریاچه قدم میزنم، بیا با من، بیا !

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی