نشان بی نشانی گیری از ما

                                      بسوی یار راهی گیری از ما

توسل کن توجه کن توکل

                                       تو حاجت را فنا برگیری از ما

نسیم صبحگاهان راز مستی

                                       نشان صبح فردا گیری از ما

بادهای دریاچه بادبادک او را بارها به زمین زد و بادبادک خیس دیگر نائی به پرواز نداشت.

اما آن طفلک معصوم بارهای بار بادبادک را دوباره مهیا می کرد...

راستی ای باد..

چرا تو مهر این طفلک را بر دوش نمی گیری و پروازی که او در آرزوست.

کودک را پرواز آموز وقت صعود بادبادک..

باید دید تا فهمید ترنم باران را.

هم‌دوشي با مرغكان باغ

يا كنار آمدني زير نم آن باران

ديدار يوسف كنعانم آرزوست

درياچه من ماهيهاي پرنده را در خود پرورد، ماهياني كه پروانه شدند و تا آسمانها پر كشيدند افراشته

من بوي اعماق درياچه را از آسمان آبي اينجا استشمام مي‌كنم

و بوي نمناك عشق را

ميخوانمت تو بيا... از سرزمين اژدها تا جنگلها تو بيا

گفت یکی از دور

بیا که مهوشی پا بر آب نهادست

 ... وقدمی سوی دوستی

و ندائی که یار را می خواند

من به خنکای دریاچه متوسل شدم

تا گرمای شرم از بدن دورکنم

محبوب در راه است

میروم بر روی سفیدیها

و آنجا همچون یک بادبادک

باید خاطره ها ساخت هنوز

پرواز را به خاطرها بسپار

حيوان و گياه با هم مي‌رويند و از هم مي‌خورند، و اين روالي است كه من آغاز آنرا خوب مي‌دانم.

من كنار درياچه به بلوغ رسيده‌ام و بصيرت در ديدن را آموخته‌ام.

و من از سكوت چه درسهائي آموخته‌ام كه يكي روزه سكوت، مي‌خوانمش روضه سكوت كه به رضوان ماند.

ببايد رفت سوي مرغك خوش الحان در كنار درياچه

پروازي كه در خاطر است... بايد رفت

و کره مغز ما آدمها هم گرد

گویهایی پر از مفاهیم ارجمند و قابل فهم

اما کدام دستی ست خالق این هنر هندسی سازی

من نمیدانم تو بگو، ولي بدان فرصت تفكر كم كه كم است

و جواني و فهم و عشق، نعمت همبستري و هم پيمان شدن

نعمتهائي كه از كف ميرود آهسته آهسته، چون آب باراني سل آسا رفته رفته تا دل سنگ

چاله‌اي بايد ساخت، خانه‌اي پر از مهر، جور ديگر بايد بود، همچون شعر، پر از سحر

من چشم تمنا به وصال آب، دل دارم

بايد رفت

نسیم خنک دریاچه ها را دوست دارم

                          و سکوتی آرام در پس حنجر سبز

من چکاوک خوان خو الحان جامه دران دوست دارم

تو را میخوانم به صبح

بباید رقصی دیگر آغاز کرد

شاید ما هم پرواز را بیاموزیم و بال بگشاییم

                       من از این اسرار ار چیزی نمی دانم اما

میدانم سری در میان است

باید رفت

خندید اما دید

فهمید راز عشق

به چه خنک

آب لطیف

ماهی سرخ

سرخ و سفید

قاصدک ناز مرا

باد به یک ناله ببرد

عشق مرا یار مرا

یاد مرا باد ببرد

آره يه زمزمه.........اممممممممممممممممم

يك مديتيشن در هواي نمناك درياچه

دوعاشق اينجا هم آغوش شده‌اند و همديگر را چه خوب گرم مي‌كنند

آسمان آبي و صاف و چه مسيحايي

يك درياچه‌اي ام رفت زآب... يكي از رادمردان و لشگري از سيمرغان

ياد او در يادم، خاطرش در جانم

بيا با من بيا